تا دامن کفن نکشم زیر پای خاک ، باورمکن که دست زدامن بدارمت

محراب آبرویت بنما تا سحر گهی ، دست دعا بر آرم و درگردن آرمت

گر بایدم شدن سوی هاروت بابلی ، صد گونه جادویی بکنم تا بیارمت

خواهم که پیش میرمت ای بیوفا طبیب ، بیمار باز پرس که درانتظارمت

صد جوی آب بسته ام از دیده درکنار ، بربوی تخم مهر که دردل بکارمت

خونم بریخت و زغم عشقم خلاص داد ، منت بپذیر غمزه خنجر گذارمت

می گریم و مرادم ازین سیل اشکبار ، تخم محبت است که دردل بکارمت

بارم ده از کرم سوی خود تا به سوزدل ، درپای دم به دم گهر از دیده بارمت

حافظ شراب و شاهد و رندی نه وضع تست ، فی الجمله می کنی و فرو می گذارمت